اطلاق اسم صورت به محسوسات كردن حقيقت است « 168 » ؛ و به معقولات مجاز ؛ امّا به نزد اين طايفه چون عالم ، باسره مظهر صورت الهى است مفصّلا ، و انسان كامل مظهر صورت الهى است مجملا ، پس اطلاق آن اينجا پيش ايشان به حقيقت انسان كامل مظهر صورت الهى بود ؛ و بر ما سواه به مجاز ؛ و لا عندهم سوى . گه بر آمد به كسوتِ حوّا « 169 » * گه نمايد « 170 » به صورتِ آدم و رسول - صلعم - اطلاق اسم صورت هم فرموده در حديث : « إنّ اللّه خلق آدم على صورته » . فتحفّظ فقد وعظك اللّه بغيرك ، و انظر « 171 » من أين أتى على من أتى عليه . « أُتى » كه فعل مجهول است ، تعديهء او به حرف « باء » كنند ؛ و گويند : « اتى به » ؛ و به حرف « على » تعديه كنند ، و گويند : « اتى عليه » . و در اين موضع كه موقع زجر و توبيخ است ، به « على » اولى . بدان ، كه : در اين سخن تنبيه است و تأديب سالكان راه را ؛ و مراقبان آگاه را ؛ تا در حضرت حقّ مؤدّب و بيدار و با اهل حقّ مهذّب و هوشيار باشند ؛ و سر از دريچهء « انانيّت » بيرون نكنند ؛ و از احوال ملائكه عبرت گيرند كه چون گفتند : « أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها » « 172 » سزاى تأديب گشتند ؛ و گوشمال « إِنِّي أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ » « 173 » يافتند . كه آنچه به ايشان رسيد ، از گذر « انانيّت » رسيد . تو پندپذير ؛ و غرور در سر مگير ؛ كه گفته‌اند :

--> ( 168 ) - ن : حقيقة باشد ( ك ) ( 169 ) - ن : گه برآيد ( ك ) / گه در آيد ( ت ) / به صورت حوا ( ش ) ( 170 ) - ن : گه برآيد ( ش - ك ) ( 171 ) - ن : سأنظر ( عف ) ( 172 ) - ق ( 2 - 30 ) أ تجعل ( 173 ) - ق ( 2 - 30 ) انى